~choijiin-tabi~

Note : ฟิคเรื่องนี้ได้เค้าโครงเรื่องมาจากการ์ตูน yaoi เรื่องหนึ่งค่ะ ^^ ใครเคยอ่านแล้วล่ะก็ จุ๊ ๆๆ

**เรื่องนี้เป็นเรื่อง ชายรักชาย ถ้าใครไม่ชอบ Y กดปิดเลยนะคะ ขอบคุณค่ะ**




Scene 1 : Destiny Or Accident ?





โซฟา หนังสีครีมนวลตายุบลงตามร่างบอบบางที่ทิ้งน้ำหนักลงมาเบา ๆ ดวงตาเรียวเริ่มมองสอดส่ายไปรอบกายราวกับกวางที่ระแวดระวังภัย 2 มือเล็กเกร็งจิกไปที่แฟ้มอันหนาที่เจ้าตัวพกมาด้วยโดยที่ไม่รู้ตัว



เสียง เปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของเรือนกายสูงใหญ่ที่เดินเข้ามาภายในห้อง ยิ่งทำให้ควอนจียงกระสับกระส่ายเพิ่มขึ้น



“ว่าไงจียง มารอพี่นานรึยังล่ะ?” อิมแทบินทิ้งตัวลงที่โซฟาข้างกายรุ่นน้องของตน มือใหญ่ถือวิสาสะโอบไหล่บางให้เข้ามาแนบชิดกับร่างกำยำ โดยที่ไม่ได้รับรู้ถึงอาการเกร็งตัวของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าคมเข้มพยักพเยิดให้บริกรชายที่เพิ่งยกถาดเครื่องดื่มเข้ามา ก่อนที่เครื่องดื่มสีอำพันจะถูกส่งมาให้ทั้งคู่



“ไม่นานเท่า ไหร่ครับพี่แทบิน.. แต่ความจริงพี่น่าจะให้ผมกับยองเบได้มีโอกาสเลี้ยงอาหารเย็นพี่ซักมื้อ มากกว่าที่พี่จะเรียกผมมารบกวนเวลาพักผ่อนของพี่ถึงที่นี่นะครับ” ควอนจียงอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายเอื้อมมือไปหยิบแก้วเครื่องดื่ม ค่อย ๆ เบี่ยงตัวให้ออกมาจากอ้อมแขน




“ไม่เป็นไรหรอกจียง สำหรับเราพี่มีเวลาให้เสมอ” อิมแทบินส่งสายตาโลมเลียร่างบอบบางที่อยู่ในชุดสูทพอดีตัว ภายใต้แว่นกันแดดสีชาอันโปรดที่เจ้าตัวชอบใส่ติดตัวเสมอ




“เอ้า นี่สัญญาที่พี่เคยตกลงกับเราเอาไว้” แฟ้มเอกสารสีดำถูกส่งให้ร่างเล็กข้างกาย
“ไหน ๆ เราก็เซ็นสัญญากันเสร็จแล้ว มาดื่มฉลองกันสักหน่อยดีมั้ย?” แก้วทรงสูงที่บรรจุเครื่องดื่มสีใสไว้ถูกส่งมาให้จียงตรงหน้า




ยาก ที่จะปฏิเสธได้ง่าย ๆ ควอนจียงรู้ดีว่ารุ่นพี่ตรงหน้าเกลียดการถูกบอกปัดแค่ไหน
“งะ ... งั้นแค่แก้วเดียวนะครับพี่แทบิน เดี๋ยวผมต้องขับรถกลับบ้าน” มือเล็กค่อย ๆ รับแก้วมาแล้วละเลียดดื่มเข้าไปได้เพียงครึ่งเดียว ก่อนที่แก้วใบสวยจะถูกวางลงบนโต๊ะสีดำเบื้องหน้า เพียงครู่เดียวทั่วร่างของร่างบางราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่ว ภายในกายรุ่มร้อนจนปั่นป่วน อาการร้อนรนนั้นอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายตลอดเวลา




“อ้าว อะไรกันจียงแค่แก้วเดียวก็เมาแล้วเหรอไง?” อิมแทบินยกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นปฏิกิริยาจากร่างบาง มือใหญ่เอื้อมมาโอบเอวคอดของจียง “ถ้ารู้สึกแย่ เธอจะไปนอนพักในห้องของพี่ก็ได้นะจียง” ใบหน้าคมเข้มเลื่อนเข้ามาใกล้โดยไม่ทันตั้งตัว เหงื่อกาฬไหลบ่าทั้ง ๆ ที่อากาศภายในห้องเย็นเยียบ




‘ไอ้เลวเอ้ย ถึงขั้นวางยากันเลยเหรอวะ?’ ควอนจียงคิดด้วยความคับแค้นใจตนเอง ที่หลวมตัวมาถึงที่นี่โดยที่ไม่ฟังคำเตือนของยองเบที่ว่า อิมแทบินจ้องจะฉวยโอกาสกับตนอยู่ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะทำยังไงก็ต้องหนีให้ได้




“พี่ แทบินใจดีกับผมเสมอเลยนะครับ” จียงส่งสายตาหวานเชื่อมไปที่อีกฝ่ายอย่างเสแสร้ง




“เรา ก็รู้ใช่มั้ยจียงว่าพี่สนใจเรามาตลอด และพี่ก็ใจดีแค่กับเราคนเดียวนะ” อิมแทบินที่ถูกหน้าหวานสวยที่ปั้นแต่งขึ้นมาของจียงดึงดูด จนเอ่ยปากบอกความในใจของตนออกมาจนหมด มือใหญ่พยายามที่จะดึงกายบางของจียงให้เข้าไปห้องนอนที่อยู่ด้านใน




ร่าง บางขืนตัวน้อย ๆ อย่างมีมารยา ก่อนที่จะใช้ไม้ตายสุดท้าย “พี่ไปอาบน้ำก่อนสิครับ ผมขอเตรียมใจก่อน เพราะนี่เป็นครั้งแรกของผมกับ ผู้ชาย” หน้าสวยตอนนี้แดงเรื่ออย่างขวยเขิน ดวงตาหวานเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ ดูราวกับสาวน้อยที่เพิ่งต้องมือชายเป็นครั้งแรก มารยาตื้น ๆ แค่นี้ก็ทำให้อิมแทบินตกหลุมพรางได้ง่าย ๆ




“งั้นเราไปรอ พี่ในห้องนะ ขอเวลาพี่อาบน้ำแปบเดียว” ก่อนจะฉวยโอกาสจุมพิตแก้มนวลเนียนของร่างเล็กตรงหน้าเบา ๆ ก่อนกระซิบข้างใบหู





“แล้วเราค่อยมาสนุกกัน”




เสียง ใหญ่แหบพร่าของร่างสูงทำให้จียงขนลุก พออีกฝ่ายลับตาไปร่างบางรีบเอามือปาดที่แก้มของตนอย่างรังเกียจก่อนที่จะ หยิบเอกสารเอาไว้ ขาเล็กพยายามฝืนพาตัวเองหนีออกจากห้องอย่างรวดเร็ว แต่ด้วยฤทธิ์ยาที่ปลุกปั่นให้ร่างกายตื่นตัว สร้างความทรมานให้กับร่างบอบบางอย่างมาก เพียงแค่ไม่กี่เมตรขาทั้ง 2 ข้างของจียงก็เกิดปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาซะเฉย ๆ จนทำให้ร่างของตนเสียหลักไปกระแทกกับประตูของห้องที่อยู่ห่างออกมาอย่างแรง



.


.


.




“ปึง!!!!”

เสียง เหมือนอะไรมากระแทกประตูหน้าห้องอย่างแรง ดึงความสนใจของเชวซึงฮยอนไปจากกองเอกสารตรงหน้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเงยขึ้นจ้องมองไปที่บานประตูห้อง ก่อนที่จะยืนขึ้นเต็มความสูงเดินตรงไปหยุดหน้าประตู เสียงทุ้มตะโกนถามออกไปนอกห้อง “นั่นใคร?”




เมื่อพบแต่ ความเงียบ ซึงฮยอนตัดสินใจบิดลูกบิดเบา ๆ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างบอบบางที่เซเข้ามาในอ้อมแขนอย่างไม่ทัน ตั้งตัว เมื่อดวงหน้าสวยหวานของอีกฝ่ายเบือนมา ราวกับดึงดูดสายตาของซึงฮยอนให้ตรึงอยู่กับที่ ทั้งตาเรียวสวย ริมฝีปากอิ่ม ผิวขาวนวลเนียนล้วนต้องตาต้องใจซึงฮยอนไปซะทุกอย่าง ทั้ง ๆ ที่หน้าตาสวยหวานแต่เรือนร่างที่ดูมีกล้ามเนื้อมากกว่าผู้หญิง ทำให้ซึงฮยอนรับรู้ได้ว่าเจ้าของร่างบอบบางในอ้อมแขนเขาเป็นผู้ชาย




“จี ยง ๆ หายไปไหนแล้ววะ โธ่โว้ย!!!!!!!!!” เสียงอิมแทบินสบถดังขึ้นมาไม่ห่างจากทั้ง 2 มากนัก




ร่าง ที่อยู่ในอ้อมแขนของตนกระตุกเล็กน้อย ซึงฮยอนจึงรู้ว่าร่างบางกำลังตกที่นั่งลำบากอยู่ไม่มากก็น้อย
“เข้ามา ข้างในก่อนแล้วกัน” ร่างสูงค่อย ๆ ประคับประคองร่างของอีกฝ่ายเข้ามาภายในก่อนที่จะรีบปิดล็อคประตู และให้ร่างบางนั่งพักที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง “ขอโทษนะครับ” เสียงหวานที่ตอบกลับมาทำให้หัวใจกระตุกน้อย ๆ อย่างน่าแปลกใจ



.


.


.



“นี่ เป็นอะไรมากรึเปล่า? จะให้ชั้นเรียกหมอให้มั้ย?” ซึงฮยอนที่ตอนนี้เดินไปหยิบขวดน้ำมาส่งให้อีกฝ่ายเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ หลังจากที่จับตามองร่างบางกระสับกระส่ายสักพัก




“มี เรื่องอะไรกับคนเมื่อกี้สินะ” สิ่งที่ตอบกลับมาคือหน้าตาที่ดูลำบากใจของอีกฝ่าย ทำให้ซึงฮยอนไม่คิดที่จะเซ้าซี้ต่อ




“ไม่เป็นไรฉันไม่ถาม เรื่องส่วนตัวหรอก” รอยยิ้มมุมปากปรากฏสู่สายตาจียง “ดื่มน้ำซะหน่อยสิ”




ร่าง บางได้แต่ส่ายหน้าไปมา มือเล็กโอบกอดตัวเองให้แน่นขึ้น ใบหน้าหวานแฝงความทรมานปรากฏอยู่ให้เห็น เหงื่อไหลซึมหน้าผาก เพราะฤทธิ์ยายังคงครุกรุ่นไม่จางหาย จะทำยังไงดี?




“จะ ไม่ให้ชั้นเรียกหมอให้จริง ๆ เหรอ? ดูเธอทรมานมากเลยนะ” มือแกร่งค่อย ๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าของตนซับเหงื่อที่ใบหน้าหวานอย่างเบามือ ดวงตาฉายแววอ่อนโยน




จี ยงเมื่อถูกอีกฝ่ายสัมผัสก็สะดุ้งราวกับถูกของร้อน ร่างบางถดกายหนีอีกฝ่ายอย่างลนลาน
“อะ... ขอโทษนะครับ แต่.....กรุณาอย่าสัมผัสตัวผมเลยครับ...” เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น ใบหน้าเรื่อสีแดงอย่างน่ามอง




“ผะ... ผมรู้สึกว่าจะโดนวางยาน่ะครับ” จียงก้มหน้าเพื่อหวังจะหลบสายตาคมที่กำลังจ้องมองที่ตน




เพียง เท่านั้นซึงฮยอนก็เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด
“ถ้าคน ๆ นั้นไปเมื่อไหร่ผมก็จะกลับบ้านเองครับ”




เมื่อรู้ สาเหตุของอาการสั่นสะท้านที่เกิดขึ้น ร่างสูงจึงตัดสินใจโอบอุ้มจียงเข้าไว้แนบอก ขาเรียวเคลื่อนที่เข้าไปที่ห้องนอนที่อยู่ภายใน




“อะ.... อย่า จะ.....จะทำอะไร?” ฝ่ายจียงเมื่อจู่ ๆ โดนอุ้มจนตัวลอยราวกับตนเป็นผู้หญิง ร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างตกใจ ยิ่งเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายจะพาตนไปที่ไหนก็ยิ่งตื่นตระหนก
‘อย่าล้อเล่นน่า ไอ้หมอนี่เป็นประเภทเดียวกับพี่แทบินเหรอวะ?’ จียงพยายามดิ้นรนสุดชีวิตหวังว่าจะรอดพ้นอ้อมแขนแกร่งที่กำลังโอบอุ้มตัวเอง




“เธอ สวยแบบนี้ ชั้นก็เข้าใจความรู้สึกของหมอนั่นที่อยากได้เธอมาก ถึงขนาดใช้วิธีสกปรกแบบนี้เพื่อให้ได้ตัวเธอ” ซึงฮยอนเบือนหน้ามามองจียงตรง ๆ มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ ดูหล่อเหลา ขาเรียวหยุดลงที่หน้าห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนของตน




“ผู้ชาย อย่างเราทนอะไรแบบนี้ไม่ได้นานหรอกจริงมั้ย?” ร่างสูงค่อย ๆ ปล่อยร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนลงยืน ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำให้อีกฝ่าย





“ชั้น จะให้เธอยืมสถานที่ จะทำอะไรก็ได้ตามสบายเลยนะ” เมื่อพูดจบซึงฮยอนก็พาตัวเองออกไปจากห้องน้ำโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูให้




ร่าง บางค่อย ๆ ทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างสิ้นเรี่ยวแรง ทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ? ควอนจียงอยากร้องไห้เต็มแก่ เมื่อลองขยับมือของตนดูแล้วพบว่ามันชาไปหมด แถมยังสั่นจนตนไม่สามารถบังคับให้มันทำอะไรได้ตามใจ ทำไมเราจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย? น้ำตาเม็ดแล้วเม็ดเล่าหยาดหยดเปรอะเปื้อนใบหน้าสวย โดยที่เจ้าตัวไม่ได้สนใจจะเช็ด



.


.


.



เชวซึง ฮยอนมองที่นาฬิกาที่ข้อมือ นี่มันตั้งชั่วโมงนึงแล้ว ทำไมยังไม่ออกมาอีก? จะเป็นอะไรรึเปล่า?
ด้วยความร้อนใจร่างสูงรีบเดินไปเคาะประตูห้องน้ำ เบา ๆ สองสามครั้ง
“นี่ เธอเป็นอะไรรึเปล่า?” เสียงครางเบา ๆ ดังลอดออกมา ทำให้ซึงฮยอนตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปภายใน ทันทีที่ได้เห็นร่างบอบบางนั่งกอดเข่าอยู่ที่พื้นห้องน้ำ ใบหน้าสวยหวานที่เค้าต้องตาเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา เหมือนหัวใจจะกระเด็นออกมานอกอก




‘จะบ้าเรอะไงวะ นี่เด็กผู้ชายนะโว้ยเชวซึงฮยอน!!!!!’ ร่างสูงได้แต่พยายามสลัดความรู้สึกแปลก ๆ ออกไป รีบเข้ามาดูอาการของร่างเล็ก มือใหญ่ค่อย ๆ ประคองอีกฝ่ายให้เข้ามาชิดกับตนจนสัมผัสได้ว่าคนในอ้อมแขนกำลังสั่น




ร่าง เล็กในอ้อมแขนของซึงฮยอนกำลังร้องไห้ “ฮึก.... นะ... นิ้วผมมันชาไปหมด....ทำไม่ได้...ฮือ.....” เสียงครางกระเส่าที่เปล่งออกมาทำให้ร่างสูงยิ่งร้อนรุ่ม




ควอน จียงกอดกระชับร่างสูงไว้แนบแน่น ร่างบอบบางสั่นระริก
“ชะ... ช่วยผมด้วย ฮือ..... ทำไมผมจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ฮึก.....” น้ำใสเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่สวยอีกครั้ง “ตั้งแต่เด็กแล้ว ผมไม่ได้อยากเกิดมามีหน้าตาแบบนี้ซะหน่อย ฮือ..... ช่วยด้วย” ร่างบอบบางเริ่มคร่ำครวญอย่างน่าสงสาร




เชวซึงฮยอนลูบใบ หน้านวลเนียนเบา ๆ เมื่อรู้ถึงความนัยที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ
“เป็นชั้น จะดีเหรอ?” จียงพยักหน้าน้อย ๆ ก่อนที่จะพยายามเขย่งตัวมาจุมพิตที่ปลายคางของเขาเบา ๆ
“ยังไง เราก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกไม่ใช่เหรอครับ?”




ปฏิกิริยา ของร่างเล็กในอ้อมแขนที่ตอบกลับมาทำให้ซึงฮยอนหมดความอดทน ริมฝีปากบางประกบจูบไปที่ปากอิ่มของอีกฝ่ายอย่างเร่าร้อน




“งั้น ก็ตกลง....”



.



.



.










TBC~