Insatiable Scene : 4

posted on 04 Apr 2011 14:24 by choijiin

Title : Insatiable

Status : 4/13

Fandom : BigBang
Pairing : Seunghyun x Jiyong featuring Yongbae x Seungri , Daesung etc.
Author : ~choijiin~

Rate : NC-17 [Overall story]

Scene 4 Falling In You

หัวใจกำลังเริ่มเต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ อีกครั้ง....

มือเล็กปิดประตูไม้บานใหญ่ลงพร้อมกับที่เสียงกระพรวนดังขึ้นอีกครั้ง

“เชิญครับ....ได้นัดใครไว้รึเปล่าครับ” เสียงค่อนข้างนิ่มนวลของเด็กหนุ่มหลังเคาท์เตอร์บาร์เอ่ยถามควอนจียงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ร่างบอบบางซ่อนกายอยู่ในเสื้อเชิร์ตเข้ารูปสีดำไร้แขนกับกางเกงสีดำรัดรูป บนศีรษะประดับด้วยหมวกขนเฟอร์ใบโตดูเด่น ดวงหน้าสวยเผยรอยยิ้มรับอีกฝ่ายอย่างมีไมตรี

“ครับ นัดกับเพื่อนไว้.......” พลันดวงตาเรียวเหลือบมองไปเห็นร่างสูงที่นั่งเยื้องไปเบื้องหน้า ม่านตาขยายด้วยความคาดไม่ถึง พร้อมกับที่หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นแรงรัว

“บังเอิญจังเลยนะครับ ไม่น่าเชื่อเลย..... จริงๆ” ปากอิ่มของจียงเอ่ยออกมาราวกับละเมอ สองสายตาประสานสบกันราวกับอยู่ในภวังค์

เชวซึงฮยอนทำแค่เพียงยกยิ้มที่มุมปากพลางผงกหัวเล็กน้อย

“อะ.....เอ่อ......คือเรื่องเมื่อวันก่อน.......ต้องขอบคุณมากนะครับ” จียงกล่าวคำขอบคุณอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงประหม่า ศีรษะกลมน่ารักของเจ้าตัวผงกก้มลง 2-3 ครั้ง จนผมสีอ่อนสะบัดพลิ้วไปมาน่าสัมผัส

“ไม่เป็นไร” เจ้าของดวงหน้าคมคายกล่าวตอบ ด้วยน้ำเสียงทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ พลางผายมือไปที่เก้าอี้ทรงสูงด้านข้าง

“ถ้าแฟนยังไม่มา......นั่งตรงนี้ก่อนก็ได้” ชายหนุ่มกล่าวชวนอีกฝ่ายเบาๆ โดยที่ใบหน้าไม่แสดงความรู้สึกใดๆ

ควอนจียงแอบรู้สึกฉุนเล็กๆ เมื่อได้ยินคำชวนของอีกฝ่าย

‘คิดจะชวนให้คนที่เคยนอนด้วยมานั่งข้างๆ ………… คิดจะลองเชิงกันหรือยังไง….. จะมากไปแล้ว!!!’

“งั้นก็ขอนั่งด้วยคนนะครับ!” ในเมื่อกล้าชวนจียงคนนี้ก็กล้านั่ง คิดว่าจะกลัวรึยังไงกัน ฮึ!!!

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทรงสูงเบาๆ ใบหน้าหวานแสร้งมองไปที่บาร์เทนเดอร์ หน้ายิ้มตรงหน้า แต่ดวงตาเรียวเล็กของเจ้าตัวลอบแอบมองสังเกตชายหนุ่มข้างกายเป็นระยะ

‘พอมองใกล้ๆแล้ว..... ก็ดูเป็นผู้ชายที่ดี แต่ก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆที่หาได้ทั่วไปคนนึง…..’

‘แต่..... ทำไมวันนั้น...... เรามีความสุขเหลือเกิน.........’

‘มีความสุขมากซะจนไม่สามารถลืมผู้ชายคนนี้ได้...........’

‘ไม่...... ไม่ใช่หรอก....... ต้องเป็นเพราะยาบ้าๆนั่นแน่ๆ’

‘รู้สึกตัวได้แล้วควอนจียง!!!! ผู้ชายคนนี้ไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักนิดเดียว และก็ไม่มีวันเป็นด้วย....’

ควอนจียงสลัดความฟุ้งซ่านทั้งหมดออกจากใจอย่างเงียบๆ มือเรียวยกขึ้นโบกไปทางบาร์เทนเดอร์ตาตี่คนนั้น

“สกรูไดรฟเวอร์.....”

คังแดซองที่กำลังมีงานเต็มมือพยักหน้าให้อีกฝ่าย ในขณะเดียวกันก็แอบลักลอบสังเกตการณ์เจ้านายหนุ่มกับลูกค้าหน้าสวยที่มีบรรยากาศแปลกๆ มือทั้ง 2 จัดแจงทำตามคำสั่ง โดยไม่ลืมที่จะลอบฟังบทสนทนาของทั้งคู่ไปด้วยตามนิสัย

“มาดื่มคนเดียวเหรอครับ?” มือบางรับแก้วค็อกเทลมาแล้วเอ่ยชวนอีกฝ่ายคุยไปด้วย

“อืม แถมยังลืมเอากระเป๋าเงินลงมาอีก” ซึงฮยอนอมยิ้มพูดพลางล้วงเข้าไปในกระเป๋าด้านในของสูทตัวสวย แต่ที่ได้พบคืออากาศธาตุเช่นเดิม

“งั้นคืนนี้ขอให้ผมจ่ายให้เถอะนะครับ เป็นการขอบคุณเรื่องก่อนหน้านี้.....”

“ไม่ต้องหรอก นั่นมันเป็นแค่เรื่องบังเอิญ” ร่างสูงส่ายหน้า พลางกล่าวปฏิเสธความปรารถนาดีของอีกฝ่ายอย่างสุภาพ

“แต่....ถ้าคุณไม่ถือขอให้ผมได้เลี้ยงเถอะครับ คิดซะว่า....เป็นความรู้สึกจากผม....” ดวงตาเรียวสวยของร่างเล็กจับจ้องไปที่หน้าชายหนุ่มอย่างวิงวอน ทำให้ซึงฮยอนยากที่จะปฏิเสธได้

“งั้นก็ขอบคุณนะ......”

เบื้องหน้าพร่างพราวไปด้วยทิวทัศน์ของโซลในยามค่ำคืน บนท้องฟ้าประดับประดาไปด้วยดวงดารา ถึงแม้บรรยากาศยามค่ำคืนที่เห็นจะงดงามขนาดไหน แต่ก็ไม่สามารถดึงดูดความสนใจของเชวซึงฮยอนไปจากร่างบอบบางข้างกายได้ ร่างเล็กข้างกายที่ทั้งสวยงาม บอบบางและเข้มแข็งในคราเดียวกัน

อา........น่าสนใจจริงๆ .........

“ผมตั้งบริษัทเล็กๆขึ้นมาเพื่อขยายชมรมในมหาลัย......” ควอนจียงเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา เสียงเจื้อยแจ้วน่าฟังของเจ้าตัวดึงดูดชายหนุ่มให้สนใจในบทสนทนา แทนที่จะจับจ้องแต่ใบหน้าสวยหวานอย่างเดียว

“ใครก็ต้องคิดว่ามันเหมือนการเล่นขายของแบบเด็กๆ แถมบางครั้งยังต้องเจอกับคนน่ารังเกียจแบบนั้น......” เสียงถอนหายใจเบาๆดังขึ้น ดวงตาเรียวเล็กที่เคยสดใสกลับหม่นหมองลงชั่วครู่

“แต่จริงๆแล้วการเล่นขายของก็มีกำไรงอกเงยสินะ.... เธอสร้างบริษัทได้แบบนี้ก็เก่งมากแล้วนะ......” เชวซึงฮยอนเบือนหน้ามามองอีกฝ่ายตรงๆ ดวงตาฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด

“ถึงจะเรียนจบแล้วก็จะยังทำต่อไปสินะ.......”

“คงไม่ล่ะครับ..... อีกครึ่งปีผมก็จะยุบบริษัทแล้ว” ใบหน้าสวยยกยิ้มแบบเศร้าๆ

“พอได้ลองทำงานดูจริงๆถึงได้เข้าใจ.......... ว่าจริงๆแล้วตัวผมอยากที่จะทำอะไรต่อไป........”

“ถึงจะเป็นแบบนี้ แต่สิ่งที่เธอได้พบเจอมาก็มีมากมายสินะ มันน่าจะเป็นประสบการณ์ที่ดีนี่.....” ซึงฮยอนประสานสายตากับจียงอีกครั้ง ดวงหน้าหล่อเหลาที่กำลังเผยรอยยิ้มออกมาช่างมีเสน่ห์ซะเหลือเกิน

‘อา...... ไม่ได้การแล้ว เราได้แต่คิดว่าถูกคนๆนี้ล้อเล่นมาตลอด......’

‘คนๆนี้ จริงๆแล้วเป็นคนดีรึเปล่านะ?’

แทนที่จะเอ่ยตอบอะไร จียงฉีกยิ้มกว้างจนตาที่เล็กอยู่แล้วปิดสนิทเป็นขีด ดูน่ารักน่ามองไปอีกแบบ มือเล็กเอื้อมไปจับที่ติ่งหูของตนอย่างเคยชินเมื่อเวลาเขินอาย แต่สัมผัสได้เพียงความว่างเปล่า จียงฉุกคิดถึงของที่หายไปขึ้นมาได้

“จริงสิ.... คุณเห็นต่างหูที่ผมลืมไว้บ้างรีเปล่าครับ? ตั้งแต่วันนั้นก็หาไม่เจอเลยไม่รู้ว่าไปวางทิ้งไว้ที่ไหน.....”

“ต่างหูเหรอ.....มีสิ”

“เหรอครับ....”

“ใช่คู่ที่เป็นสีแดงรึเปล่า?”

“ใช่ครับ สีแดง”

“เผอิญฉันไม่ได้เอาลงมาด้วย” เชวซึงฮยอนเลือกที่จะพูดปดอีกฝ่าย แทนที่จะหยิบต่างหูเจ้าปัญหาคู่นั้นออกมาให้ร่างเล็กตรงหน้าซะ เพราะสาเหตุอะไรเจ้าตัวก็ไม่รู้และไม่คิดที่จะหาคำตอบให้ตนเอง

“วันนี้ฉันยังพักอยู่ที่นี่อีก ต่างหูของเธออยู่ที่ห้อง จะขึ้นไปเอามั้ย?” ริมฝีปากบางยกยิ้มเจ้าเล่ห์แต่ก็ช่างมีเสน่ห์อย่างเหลือร้าย

ใจของควอนจียงราวกับถูกกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านเมื่อได้ฟังประโยคชักชวนทางอ้อมของชายหนุ่มร่างสูง แต่เจ้าตัวก็แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แสร้งปฏิเสธคำชวนของชายหนุ่มอย่างเฉยเมย

“คงจะไม่ได้ครับ วันนี้ผมมีนัด...... แต่ก็ดูเหมือนจะถูกเบี้ยวซะแล้ว......”

“แต่.......ผมไม่ไปห้องคุณหรอกนะ......” มือเรียวยกขึ้นมาเสยผมสีอ่อนของตนอย่างสับสน

“ถึงวันนั้น คุณจะช่วยผมเอาไว้........ แต่ผมก็ไม่อยากให้คุณมายุ่งเกี่ยวกับผมอีก........”

‘ความสุขที่รุนแรงแบบนั้น........ เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก หรือว่าเป็นเพราะเขา.......’

“เพราะแบบนี้ ผม...... ไม่อยากให้มีอีก.............” ร่างเล็กค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาจนได้ประสานกับดวงตาคู่สวยของอีกฝ่าย ใบหน้าขาวใสเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อน่ามอง

“ผะ.......ผม..........กลับดีกว่า.........” ควอนจียงโค้งเป็นการบอกลา โดยที่ไม่ทันได้สังเกตความอาวรณ์ในดวงตาของชายหนุ่ม

“งั้นเหรอ........ ขอบคุณที่เลี้ยงนะ.............”

ควอนจียงผลุนผลันลุกขึ้นจากเก้าอี้ ขาเรียวรีบออกเดินหวังว่าจะได้ออกไปให้พ้นจากคนที่กำลังทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหว

ทั้งที่ไม่อยากพบเจอใบหน้าหล่อเหลา.........

ทั้งที่ไม่อยากได้ยินเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้เคลิบเคลิ้ม.............

ทั้งที่ไม่อยากถูกสัมผัสจากมือใหญ่แสนอบอุ่นคู่นั้นอีก.............

ได้แต่คิดสับสนอยู่กับตัวเองจนออกมาภายนอกบาร์ จู่ๆร่างเล็กที่เกิดวูบทำให้ก้าวพลาดเสียหลัก จนเชวซึงฮยอนที่เดินตามมาทันใช้มือเอื้อมไปรองรับที่ช่วงอกราบเรียบของอีกฝ่ายอย่างไม่ตั้งใจ เพียงแค่มือใหญ่สัมผัสถูกช่วงอกของตนแม้จะมีเสื้อตัวสวยขวางกั้นอยู่ ราวกับไฟร้อนทาบทับทำให้ร่างบอบบางสะดุ้งจนตัวโยน แขนบางทั้ง 2 ข้างพยายามผลักดันอีกฝ่ายให้ออกห่างตน

พอเงยหน้าขึ้นก็พบกับตาคมสีรัตติกาลของอีกฝ่ายฉายแววงุนงง จียงก็เปล่งเสียงออกมาอย่างตะกุกตะกัก

“อะ.......เอ่อ ขอโทษครับ........”

“ดื่มมากไปรึเปล่า? ทำให้มึนสินะ.....” ซึงฮยอนแสร้งทำเป็นไม่สนใจปฏิกิริยารังเกียจจากร่างในอ้อมแขน เอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยเสียงเบา

“ปะ.....เปล่าครับ............” ดวงตาใสเริ่มมีน้ำใสเอ่อขึ้นมา ทำให้จียงยกมือบางขึ้นมาปาดออกไปอย่างลวกๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มร้องไห้ ซึงฮยอนทำได้แต่จ้องมองร่างเล็กตรงหน้าอย่างสับสน

“แย่จัง....... เกิดอะไรกันเนี่ยกับผม ?..........ทั้งๆที่ตอนนั่งคุยตอนแรกยังสงบอยู่ได้แท้ๆ ............”

“ทำไม? ผมถึง........ คิดถึงคุณมากขนาดนี้........”

“ทั้งที่เป็นเรื่องบังเอิญ............ ทั้งที่เป็นเพราะฤทธิ์ยา..............”

“แต่.......ผมนอนกับผู้หญิงคนไหนไม่ได้อีกแล้ว!!!!!” ร่างเล็กเปล่งเสียงราวกับตะโกนเอ่ยความในใจออกมา โชคดีที่ตรงทางเดินนั้นไม่มีบุคคลที่ 3 เลยแม้แต่คนเดียว

“เพราะ....ผมลืมคุณไม่ได้...ผมไม่เคยรู้จักตัวเองที่เป็นแบบนี้มาก่อนเลย...”

“คุณ........... อยู่ในตัวผมมาตลอด........”

“ช่วยเข้ามาในตัวผมอีกครั้งได้มั้ย?.......”

~TBC~

edit @ 4 Apr 2011 14:28:50 by ~choijiin~

0 Comments